It is I

Snakebite

2007-08-07T20:06:00.000+02:00

Een slangenbeet ja, een snakebite, die liep ik vorige week op toen ik met grote snelheid van de Amerongse Berg af onverwacht een steen raakte met m'n voorwiel. Je buitenband deukt compleet in tot op je velg, je binnenband raakt dubbelgevouwen en krijgt twee mooi symmetrische gaatjes cadeau, het is net een slangenbeet.

Rare jongens, trouwens, die fietsers. Niet alleen verzinnen ze voor een lekke band zo'n coole naam als snakebite. Maar ook een ketting die klem raakt tussen frame en voorblad krijgt de coole term chainsuck toebedeeld. Ach, dan klinkt het na afloop in ieder geval hartstikke stoer als je over een pechgeval vertelt.

Ook het lezen waard...

2007-06-04T15:45:00.000+02:00

...tenminste, als je mij kent en wat sportieve belevenissen wilt lezen in het Engels:

Limburgs Mooiste

2007-06-03T10:42:00.000+02:00

"Leuke dingen gedaan dit weekend?", is één van de eerste vragen op maandagmorgen aan collega's. De laatste tijd begint op te vallen dat ze de wedervraag aan mij al specifieker stellen: "Nog gefietst dit weekend?". Inderdaad, ik fiets vrij veel de laatste tijd.

Afgelopen donderdag vroeg ik me hardop af of Limburgse en Vlaamse heuvels met mijn oude racefiets wel te bedwingen waren (voor de kenners: 45:24 is mijn lichtste verzet). Martin sprak vrij overtuigd uit dat dat toch moest kunnen. Eigenlijk toen al kon ik mij geen enkele twijfel meer veroorloven. Ik zou die heuvels wel eens gaan bedwingen! Aanleiding was de Limburgs Mooiste toertocht, die afgelopen zaterdag georganiseerd werd. De 105 km lange oranje tocht (route op Google Maps) leek me een veilig keus. Stiekem twijfelde ik nog steeds namelijk:

Heb ik geen lichter verzet nodig, een helling lopend op kan eigenlijk echt niet.
Gaat de slag in m'n achterwiel erger worden, nu ik die gebroken spaak nog niet gefixt heb?
Is m'n achterrem nog betrouwbaar genoeg, de remmen zijn het enige onderdeel op m'n 25-jaar oude fiets die niet echt goed meer zijn.
Gaat de daginschrijving niet al vol zijn, als ik daar na 2 uur treinen aankom?

Maar zoals gezegd: ik kon mij geen twijfel meer veroorloven en toen ik vrijdagavond om 23:00 uur bevestiging kreeg van de organisatie dat de daginschrijving geen probleem was, besloot ik ervoor te gaan. Krentenbollen uit de vriezer, wekker op 6 uur. Eerder die dag had ik al routekaartjes geprint, treintijd uitgezocht, en m'n ketting, cassette en derailleur schoongemaakt. Vieze dikke prut kwam er vanaf, maar na dik een uur zwoegen, liepen ook de lichte versnellingen weer geruisloos. 's Avonds laat de achterrem bijgesteld, maar dat hielp niet veel.

Na een kort nachtje op routine alle spullen bij elkaar gezocht, op het nippertje de zaterdagkrant nog in de bus, dus ik had in ieder geval wat te lezen tijdens de twee uur treinen. Op CS waren meer fietsers, ik telde zeker tien racefietsen voor de trein van 7:38 naar Heerlen. Ietwat twijfelend keek ik naar de triples op sommige fietsen, of de fijn uitziende grote (32 tanden) bladen achter. Ach, misschien toch maar stukjes lopen dan...

Van Heerlen naar Landgraaf gefietst, daar was het een drukte van jewelste bij startplaats Megaland. Alles liep overigens soepel, startnummer zo te pakken, en na een laatste banaan kon ik mijn tas kwijt bij de bewaakte stalling. Goed, teller op 0 en gaan.
Het weer was fantastisch, en als je voor het eerst aan zo'n grote tocht meedoet, is het wel bijzonder om in zo'n enorm peloton te rijden. De eerste hellingen vielen mee, en ook de Eyserbosweg met maximaal 15% kwam ik goed boven, al was het dan uit het zadel. Verrassend bekend die omgeving daar: diverse wegen herkende ik van een eerdere MTB-tocht rond Gulpen. Ook rond Vijlen was het bekend van een eerdere vakantie, de paar haarspeldklimmetjes vanaf uitspanning "Buitenlust", en daarvoor vooral de Epenerbaan. Ik snap nu wel dat wat ooms op een fietstochtje daar toen hebben moeten lopen. De lange afdaling richting Vijlen is werkelijk heerlijk, met uitzicht op glooiende heuvels en een paar lekkere bochten.

Vóór Vijlen en Vaals zat ook nog een stuk België. In een klein gehucht stond een oud baasje in z'n boomgaard accordeon te spelen voor de passerende rijders. Op diverse plaatsen op de weg ook grote witte letters met aanmoedigingen. Je voelt je bijna een echte wielrenner! Ook wanneer je in dorpen aangemoedigd wordt door groepen juichende kinderen.

Toen ik zo rond de 50km alle heuvels fietsend op was gekomen, wist ik wel dat deze tocht goed haalbaar was voor me. Het tempo kon wat omhoog, en uiteindelijk kwam ik op 25,6 gemiddeld over 106,9 km, met een max van 58,3. Niet supersnel, maar nooit afgestapt: doel gehaald! Netto fietstijd ruim 4 uur, daar moet volgend jaar wel een half uur vanaf kunnen. Maar dan doe ik de 150, zodat ik de legendarische Cauberg, en vooral Keutenberg ook in de route heb.

Strikt monotoon stijgend

2007-05-20T22:10:00.000+02:00

trainingsrondje [..] met 29.7 gemiddeld [..] Gisteren ging het met 30.7, mijn ambitieuze doelstelling is om het op 35 te kunnen

Het gaat de goede kant op; fietste ik het onlangs met windkracht 5 tegen op de Lekdijk nog op 32,4 gemiddeld, vandaag zat ik met een zwakke tot matige wind op 33,8 gemiddeld. Woohoo!

Afgeluisterd

2007-05-14T08:40:00.000+02:00

Afgelopen zaterdagmorgen opgevangen in de AH, een meisje met d'r handje op de rand van het winkelwagentje:

Papaa?
— Jaa?
Omdat wij geen mama hebben, dan kunnen we toch nog wel een moederdagtaart kopen?

Toch een beetje aandoenlijk.

Gedreven door het weer

2007-05-07T09:22:00.000+02:00

Zo, we hebben een periode van zo'n vijf weken droogte en zonnig weer achter de rug. En eindelijk is daar dan weer de regen:

De landbouwers zullen blij zijn, droogte in de lente is vast niet goed voor de opkomende kooltjes, asperges en ander lekkers. Mijn baas is vast ook blij, want bij regen werk ik toch net wat harder dan bij mooi weer.

Bij mooi weer neem ik dagen vrij, vul de bloembakken op mijn balkon, lees de krant in het Griftpark, haal een lekker ijsje bij Roberto; niks mis met wonen in Tuindorp-Oost :)

Bij mooi weer fiets ik ook, bijvoorbeeld mountainbiken in de Drunense Duinen (mooi beeldvormend verteld door Arie).
Of ik fiets op de weg met Martin. Soms een lange tocht, ooit begonnen als wild plan vanuit Leeuwarden (230km) (eerste zondagmorgentrein heen, fiets terug), later vanuit Maastricht (230km), en onlangs een rondje Zeeland (210km). Werd ik op de eerste tocht nog flink stuk gereden, tegenwoordig kom ik wel lekker mee, getuige ook deze chronologische foto's:

Tegenwoordig hebben Martin en ik ook een 'snel' trainingsrondje opgesteld, ca. 45 km. De eerste keer ging met 29.7 gemiddeld, maar toen kletste ik ook teveel. Gisteren ging het met 30.7, mijn ambitieuze doelstelling is om het op 35 te kunnen, maar dat gaat echt niet makkelijk worden. Ben benieuwd naar wat ik na de zomer hierover kan melden... Eén geruststelling: ik beloof plechtig dat ik niet mijn benen zal scheren.

Gij Zult Niet Doorsturen

2007-01-23T21:51:00.000+01:00

Zojuist heb ik voor een periode van vijf minuten één van mijn principes opzij gezet:

Gij zult geen medewerking verlenen aan kettingbrieven, hoaxes, of andere exponentieel groeiende communicatieketens.

Ik ben namelijk getikt door Tammo, het idee is dat ik vijf u nog onbekende dingen vertel over mijzelf vertel, en op mijn beurt weer vijf andere mensen tik.
Dat laatste laat ik achterwege, omdat ik altijd dwars wordt van welke kettingbrief dan ook die mij elektronisch bereikt. Vroeger had het misschien nog zijn charme, een papieren keten die wie weet waarvandaan kwam of heen gaat. Maar nu is het zo makkelijk, en vaak zie je berichten geforward worden, zonder enige begeleidende tekst aan jou: oprecht bedankt, not!

Maar goed, Tammo formuleerde het netjes, en mijn blog was zachtjes weggezakt in een licht-comateuze toestand, dus hierbij vijf dingen over mij:

Ik heb op mijn vijfde mijn arm gebroken, nooit meer last van gehad.
Sporten vind ik gaaf, mits het harder gaat dan 20 km/u.
Ik vertrouw vaak op 'goedkoop is duurkoop', maar ben onderbewust ook nogal eens zuinig zoals het een echte hollander betaamt.
Ik ga binnenkort naar een Shakira-concert, en dat is niet (alleen) omdat ze er lekker uit ziet.
Ik ben dermate nuchter dat ik me realiseer dat een nog trivialer punt over mij u helemaal niet zal boeien.

En dan nu gaat het slot er weer op en neem ik mijn rol als put weer serieus.

Cooler wordt het niet

2006-07-22T23:43:00.000+02:00

Terwijl Nederland zucht onder een aanhoudende hittegolf kwam ik in Australië de coolste koelkast ooit tegen:
De Kelvinator!

Zo'n naam staat toch als een huis? Die koelkast weet gewoon wat er van hem verwacht wordt: koelen! (voor de vragende blikken: Meneer Kelvin vond het absolute nulpunt uit, de laagst mogelijke temperatuur)

Het merk Kelvinator blijkt een lange historie, vooral in Australië te hebben. Weer wat geleerd.

GPX

2006-05-07T21:55:00.000+02:00

Nu vond ik het al fantastisch om in Google Earth plaatsen op te zoeken, maar ik heb nu weer een nieuw speledingetje. Routes (tracks) en waypoints bovenop satellietdata tonen, als je een mooie tocht ergens gemaakt hebt.

Zo was ik pas met een stel vrienden mountainbiken rond de Drunense Duinen. Van Costyn leende ik een GPS ontvangertje, die de hele route vastlegde:

Ik maakte bovenstaande afbeelding door het GPX-bestand in Google Earth te importeren. Je ziet hoe de route taktisch de zandverstuiving net vermijdt, er mooi omheen loopt.

Onlangs maakte ik een lange fietstocht met Martin, een schitterende route langs, Lek, Linge en Waal, door de bloesemgebieden van de Tielerwaard. De route:

(plaatjes zijn klikbaar voor grote versie)

Niet alleen de voorpret is dus belangrijk, maar het blijkt dat ook de napret van actieve uitjes er mag zijn!

Skiën in het ongerepte

2006-03-28T20:37:00.000+02:00

Dit jaar geen traditionele pisteskivakantie voor mij, maar ik ben een — vorig jaar uitgestelde — toerskitocht gaan maken. Deze 'Breite Krone-tour' werd georganiseerd door de toerskicommissie van de NSkiV. We zijn 6 dagen rondgetrokken in de Silvretta op de grens van Oostenrijk en Zwitserland.
Na een dagje inskiën in Ischgl zijn we in een uurtje door een sneeuwcat naar de Heidelberger Hütte gebracht. Deze hut uit 1889 mag wel een berghotel genoemd worden, met zo'n 150 slaapplaatsen. Wel op Lager gelukkig, dat heeft wel de juiste charme voor een tocht als deze.

Toerskiën was nieuw voor mij, wat houdt het precies in?
Je zit een week in onbevolkt gebied, trekt van berghut naar berghut (die in dit geval dus niet eens zo primitief waren)

Je doet alles op eigen kracht, dus ook het omhoog lopen naar bergtoppen.
Hiervoor heb je stijgvellen onder je ski's:

Vroeger gemaakt van zeehondenhuiden, nu kunstmatig (hopen we dan maar...)

Verbazingwekkend hoeveel grip je hebt met van die haartjes onder je ski's. De binding is dubbel uitgevoerd, zodat je net als bij langlaufen met losse hak kunt lopen:

Als een helling te steil wordt om gewoon een 'bochtje te lopen', moet je in 2 stappen 180 graden kunnen draaien, de Spitzekehre:

(het ziet er moeilijker uit dan het is)

Iedere dag start met de tocht richting een bergtop, netjes achter elkaar in het spoor:

Je komt door ongerepte gebieden, met onbeskiede sneeuw, we hadden ook geluk met het weer:

De meeste hutten lagen rond 2200 meter, dus na gemiddelde 800 hoogtemeters waren we op de top van 3000ers, met schitterende uitzichten:

De afdalingen door poedersneeuw waren uiteraard heerlijk, zelfs de 12kg rugzak viel daarbij nog mee. Het mooiste wat ik onderweg zag, was wel deze stomende gletsjer in de zon:

Een erg summier verhaaltje, maar het gaat om het idee. Meer foto's kunnen zijn te zien in de online fotogalerij.

Mocht je overigens overwegen ook in dit gebied langs hutten te trekken, de Heidelberger Hütte is absoluut aan te raden. Weliswaar groot, maar een heel gemoedelijke sfeer (Vertrauen gegen Vertrauen!). Ook best voor elkaar, maar een heel stuk minder sfeervol, echt als hotel aanvoelend, is de Jamtal Hütte. Dit berghotel is in 2000 van de grond af herbouwd na een verwoestende lawine. Tot slot, de Wiesbadener Hütte hangt een beetje tussen de twee voorgaande in. Ze hebben er wel lekkere Apfelstrüdl en Kaisersmarn...

De twee Bergführer die door de SkiToeren commissie geboekt waren, waren zeer kundig, en wisten de groep rustig door de week te leiden.

Roze, groen, of überhaupt niks?

2005-11-23T09:34:00.000+01:00

Ik kreeg van Costyn een mooi staaltje gezichtsbedrog toegestuurd. Geen trucage, gewoon een plaatje van een cirkel roze stippen, waarvan er telkens even eentje 'uit' gaat.

Als je ogen de beweging van de roterende roze punt volgen, zul je slechts één kleur zien, roze.

Als je naar de zwarte + in het centrum staart, verandert de bewegende punt naar groen.

Concentreer je nu enkel op de zwarte + in het centrum van het beeld. Na een korte tijdspanne, zullen alle roze punten langzaam verdwijnen, en je zult slechts de groene punt zien roteren.

Het is verbazend hoe onze hersenen werken. Er is werkelijk geen groene punt, en de roze verdwijnen niet werkelijk. Dit zou genoeg bewijs moeten zijn, dat wij niet altijd zien wat wij denken te zien.

Evil logo

2005-09-21T09:12:00.000+02:00

Voor een poster voor de Woudschoten conferentie had ik een net logo van de universiteit nodig. Ik gebruikte Illustrator om de EPS file wat op te schonen en te croppen. Licht verbaasd was ik toch toen ik een andere file erbij opende, waardoor het andere documentvenster gedeactiveerd werd. De oorspronkelijke selectie van de 'uusol' zag er ineens wel heel evil uit!

Niet getruct:

Nog niet jarig

2005-09-21T08:58:00.000+02:00

Je bent nog lang niet jarig als:

je collega gisteren het Bassie & Adriaan 'gefeliciteerd' lied voor je afspeelde (Goeie actie, TJ!),

4 van de 6 statische ballonnen na 24 uur nog steeds aan het plafond kleven,

je gisteren wel vier stukjes taart op hebt,

je een coole keukenschort-met-rare-haan-erop van je achterneefje van drie jaar hebt aangereikt gekregen, en een minstens zo cool sportshirt van een tante, en nog andere uebercoole cadeaus die ik hier niet allemaal ga noemen.

Nee, als dat allemaal op je van toepassing is, dan ben je nog minstens 364 dagen niet jarig!

Sophie Scholl

2005-09-15T08:25:00.000+02:00

Wat een prachtige film, gedragen door de hoofdrolspeelster. Voor de Ublad voorpremière van Sophie Scholl - Die Letzten Tage was ik gisteren weer eens in filmtheater 't Hoogt in Utrecht. De film won op het Berlijnse filmfestival de eerste prijs voor beste regisseur (Marc Rothemund) en beste actrice (Julia Jentsch).

Terwijl velen de naam Sophie Scholl niets zegt, zal de naam 'die weiße Rose' velen wel bekend voorkomen. Sophie Scholl was een Duitse studente die begin jaren '40 in een verzetsgroepje 'die weiße Rose' zat, samen met haar broer Hans, Cristoph Probst en nog enkele anderen. Ze schreven en verspreidden pamfletten met anti-oorlog en anti-nazi teksten. Dergelijke pamfletten zijn illegaal en vallen onder oorlogsstrafrecht.

Bij het drukken en vervolgens verspreiden van hun zesde pamflet in de universiteit van München, op 18 februari 1943, start de film. Hans en Sophie worden aangehouden en afgevoerd door de Gestapo. Alles wordt in beeld gebracht vanuit Sophies belevenissen. Tijdens de verhoren weten we dus ook niet in hoeverre Hans al bekend heeft tijdens de verhoren. Het prachtigste in deze film zijn ook die verhoren, waarin Sophie korte, maar heldere discussies voert met haar ondervrager Mohr. Haar aanvankelijke ontwijkmanoeuvres houden de toch ervaren Munch lang bezig voor hij schuld kan bewijzen, en Sophie wel moet bekennen. Kort daarna vind een omslag in Sophie plaats. Ze weet dat ze veroordeeld zal worden, en in plaats van anderen mee te slepen hierin (verraad), weerspreekt ze al Mohrs uitlokkingen met haar overtuigingen omtrent het uiteindelijk falen van Hitlers rijk. Ze lijkt op momenten Mohr aan het wankelen te krijgen, wanneer ze hem vraagt naar de afgevoerde Joden, de vermoordde gehandicapte (Duitse) kinderen en de stervende soldaten bij Stalingrad. De ondervragingen vormen het leeuwedeel van de film, en zijn prachtig.

Tijdens de uiteindelijke rechtzaak, slechts 4 dagen later, tonen Sophie en Hans nog steeds hun overtuiging. Christoph Probst smeekt om vergeving, hij heeft 3 kinderen. Achteraf lees ik, dat dit niet waarheidsgetrouw is. Juist Hans valt bijna flauw, en Probst blijft kalm in de rechtzaak. Er klopt nog veel meer niet, zo valt te lezen bij het Centre for White Rose Studies. In 1992 zijn alle Gestapo dossiers vrijgegeven, waardoor deze zaak behoorlijk nauwkeurig gereconstrueerd kon worden. Zo blijkt Hans, en later ook Sophie toch Probst verraden te hebben, was Hans verslaafd aan drugs, en zijn sommige gebeurtenissen geromantiseerd (voor de executie krijgen de drie helemaal geen gezamenlijke sigaret aangeboden, ze worden afzonderlijk voorgeleid). Grappig om te lezen dat rechter Feisler wel waarheidsgetrouw werd neergezet, een schreeuwende, extremistische nazi die zelfs in eigen gelederen soms geminacht werd.

Ik moet nog één minpunt noemen aan de film: wel 20 maal is bovenin beeld een antennemicrofoon te zien, gewoon een foutje van de geluidsman die te weinig afstand houdt. Of had het bioscooptheater de film niet voldoende breedbeeld vertoond met afsnijden van het beeld onder en boven? Geen idee, maar het is knap irritant.

Toch een uitermate positieve beoordeling (zeker 4 op 5 sterren). Als ik me even niet stoor aan de onjuistheden die in het script zijn gestopt, zie ik een prachtige film. Echt veel gebeurt er niet, vooral verhoren, maar daarin zet hoofdrolspeelster Julia Jentsch zo'n mooi personage neer dat de film boeit van begin tot eind, en je misschien wel met een brok in je keel achterlaat.

Waterratten

2005-09-06T20:15:00.000+02:00

Eindelijk hebben we dan die nazomer waar we de afgelopen maanden de kwakkelzomer mee goedpraatten. En aangezien alle vrienden wel zo'n beetje terug van vakantie waren, was dit het ultieme moment om een gezellige kano-middag op de Kromme Rijn te plannen. Afgelopen zondagmiddag trokken wij er dus op uit.

Aangezien de kanoverhuur al om 18 uur sloot, ging het 's avonds pannenkoeken eten bij Theehuis Rhijnauwen niet door. Gelukkig hadden Bas, Lars en Brigitte een overlevingspakket mee, bestaande uit 1 appeltaart, 3 zakjes tijgernoten (div. smaken), 1 fles rode wijn, 2 watermeloenen met wodka ¹, en had Costyn 2 fijn gekoelde sixpackjes.

Een ijzeren roeiboot is voor mietjes, maar een kano (correctie: kajak) leek weer te wankel, dus gingen we voor de canadese kano's (en dus geen kano's). Welnu, die waren pas wankel! Twee redenen: drie volwassen mannen in 1 Can. kano is toch wat veel, en bovendien zitten de bankjes bovenaan de rand. Oftewel: je zwaartepunt ligt veel te hoog. Uit het niets leken we telkens om te slaan, en niemand die het gedaan had. Na een bijna-kanteling, en de navolgende waterhoos-actie zijn we op de bodem gaan zitten. Een gouden greep! Wat een stabiliteit!

Omdat we via de boot dus niet meer in het water konden geraken, zijn we maar even aangemeerd, zodat we wat dwaze duiken konden maken:

(overigens een perfect getime'de foto door Costyn, als ik zin had, maakte ik er een fake-advertentie van voor één-of-andere feelgood-reclame campagne)

Met een BBQ in Lars' achtertuin, die ooit de mijne was, sloten we de dag af. Reuze gezellig!

¹ Pas op, bravo, dat linkt naar Fok!

Het spoor bijster

2005-08-25T21:32:00.000+02:00

Een uitstekende tip voor een leuk groepsuitje is wat mij betreft het labyrint bij het Drielandenpunt in Vaals. Ik was met mijn familie een weekend naar zuid Limburg, waar ik samen met twee ooms en een nicht wat activiteiten had opgezet. Dit alles in een soort competitie-verband, met 4 teams en vrolijk gekleurde team-petjes.

Of het labyrint het meest hilarisch was weet ik niet (het zaklopen, de familie-ski's en het touwtrekken gooiden ook hoge ogen), maar het was wel één groot feest. Iedere minuut stuurden we van elk team 1 persoon het labyrint in. Het team dat als eerste compleet op de middentoren stond, was spelwinnaar. Ik bemande de finish, en kon vanaf die middentoren dus schitterend alle gekleurde petjes zien rondrennen. Hoe meer personen de finish gehaald hadden, des te luider werd het geschreeuw naar de nog dolende personen. We zullen als familie daar niet onopgemerkt zijn gebleven.

Nog wat grappige wetenswaardigheden: Het labyrint (door Adrian Fischer) is het grootste van Europa, is computer gestuurd met bewegingsdetectie (waterzuilen die beginnen te spuiten), bevat loopbruggen (extra dimensie), en bevat de Nederlandse en Belgische leeuw, en de Duitse adelaar in het heggenpatroon. Bijzonder.

Carcassonne is echt!

2005-07-30T19:49:00.000+02:00

Dat de naam van het spel 'Carcassonne' verwijst naar een echt bestaande Zuid-franse stad, was wel duidelijk. Maar dat de gelijkenis zo treffend is, was wel een verrassing:

Met dank aan mijn ouders die deze 'foto op locatie' tijdens hun vakantie even schoten.

Digitale aarde

2005-07-30T15:59:00.000+02:00

Enige tijd geleden kwam Google weer met een leuk nieuwigheidje op de proppen: Google Maps, inclusief behoorlijk gedetailleerde satellietfoto's. De afgelopen weken is er flink wat afgeblogd (hier of zoek zelf) over de standalone versie hiervan: Google Earth. Zelfs de digibeten zijn enthousiast, en terecht, want: Google Earth is fantastisch! Je begint op aardbol-niveau, en kunt met intuïtieve muisbewegingen naar de gewenste locatie schuiven en inzoomen. En dan is er nog de indrukwekkende extra feature van de standalone versie: je kunt het beeld 'tilten', oftewel: schuin over het landschap kijken, in 3D. Vooral in heuvelachtige gebieden is dat mooi. Zie hier bijvoorbeeld
Mont Ventoux in Frankrijk:

Maar ook lokale hoogteverschillen zijn goed te zien, zoals bijvoorbeeld
de Niagara watervallen bij Toronto:

Er treden soms wat rare effecten op, wanneer bouwwerken op heuvelachtig gebied staan, maar het beeld blijft gaaf, zie hier
de Golden Gate Bridge in San Francisco:

Europa is nog niet zo heel gedetailleerd (in Nederland zijn enkel Rotterdam en Amsterdam in redelijke resolutie beschikbaar). Toch nog twee leuke plaatjes:

Venetië

Nederland

Er zijn er meer...

Google is niet de enige die zich op deze nieuwe publieksmarkt stort. Microsoft heeft MSN Virtual Earth, maar die vind ik wat trager werken, en bijvoorbeeld in Manhattan, New York zijn er zulke donkere slagschaduwen op de satellietfoto's te zien van de wolkenkrabbers, dat andere gebouwen compleet wegvallen.

Al langer bestond TerraDesk die nu Terra Explorer aanbieden. Het lijkt erg veel op Google Earth, het heeft ook 3D 'doos-modellen' van diverse gebouwen. Ook leuk is een nieuwe toepassing, waarbij je Franse skipistes, liften, en alle chalets kunt bekijken, zoals voor
het skigebied 'Les Portes du Soleil':

Deze producten zullen nog wel even doormarcheren, qua verbetering. Dus: nog meer detail, mensen kunnen onderscheiden en zelfs herkennen, realtime beelden. Natuurlijk kunnen defensie apparaten en geheime diensten dit nu al. Hoe lang zal het duren voor we bij deze publiekelijk beschikbare programma's tegen de privacy grenzen aanlopen?

Gek

2005-07-13T08:57:00.000+02:00

Eigenlijk kan ik helemaal niet bloggen. Of ik maak te weinig mee (dat val wel mee), óf ik schroom nog te veel om alles maar op te schrijven. Dat is wel anders bij bijvoorbeeld Webkim, zomaar een weblog waar ik via een DPZ album-plaat tegenaan liep. Korte, grappige stukjes, en mooi geschreven. En zoals bravo trouwens ook opmerkte: 'Om een of andere reden zijn meisjes die Kim heten altijd leuk'. Maar daar kan Kim dan weer niks aan doen.

Laat ik ook Tammo Jan eens opnieuw spammen, en een andere collega, Rogier. Beiden een aansprekende schrijfstijl, over gekke belevenissen. Niet doorvertellen: soms ook wel aparte figuren, hoor!

Ik denk dat dat het gewoon is: om `leuk' te kunnen bloggen moet je gewoon een beetje gek zijn. Kom ik aan met m'n nuchtere kijk op alles...

Hollands Goud

2005-07-02T13:36:00.000+02:00

Hier in Zuilen ben ik omringd door Hollandse-hits liefhebbers. Nu ben ik de afgelopen jaren redelijk bijgedraaid in m'n mening over Hollandse meezingers (behalve Marianne Weber, die zeurderige zeikliedjes zal ik nooit mooi vinden). Ik had pas nog een bruiloftsfeest wat er vol mee zat; hartstikke gezellig! Maar in het weekend krijg ik toch echt wel een overdosis smartlappen over me heen gestort, live meegezongen door bovenbuurvrouw Nelly dwars door het gehorige plafonnetje heen.

Schrijf me nooit geen mooie brieven meer [..]
[..]weet dat er een ander iiiis
[..]steeeeerren aan de he-mel staan, dan sta ik weer even stil

Nu kan ik dat wel hebben, als ik in gedachten voor me zie hoe ze met haar 150 kilo en bloemetjesjurk half mee staat te zingen met de kruimeldief als microfoon, moet ik zelfs glimlachen.

Het echte probleem is die goedkope stereo sets in veel huishoudens waar de muziek 'goed' en 'mooi vol' klinkt door een flink aandeel lage bastonen. Het hollandse goud komt bij mij de kamer binnen als 'hoempa-hoempa'-eenheidsworst-muziek. Ja, dat is het misschien ook wel, maar dan dus nog ontdaan van het gezellige deuntje wat er normaal wel doorheen zit. Maar goed, even een stukje bloggen en een kwartier later is de radio weer zacht gezet. We redden het wel.

Huur te Duur

2005-06-12T22:05:00.000+02:00

Dat ik niet de enige ben die de huurprijzen in Utrecht vervelend hoog vindt, bleek op de Amsterdamsestraatweg:

Zou de makelaar speels de aandacht proberen te trekken door zichzelf als 'duur' aan te prijzen? Of is het een grap?
Ik was er al twee keer voorbij gefietst met een verbaasde blik. De derde keer zag ik dat het inderdaad een practical joke was (of een wraakactie van een gefrustreerde huurder; wie zal het zeggen?) Men heeft een ladder gepakt (4 meter minstens), vakkundig een bijpassende kleur blauw over de 'H' geplakt, en er een nette 'D' in hetzelfde lettertype overheen geplaatst. Vakwerk! (De zoom-in hierboven laat wat kleine plakvouwtjes zien, maar een kniesoor die daar op let)

Houtje-touwtje

2005-06-03T21:19:00.000+02:00

"[..]een houtje-touwtje oplossing[..]", "Het is allemaal wel wat houtje-touwtje." Iedereen snapt wat ik bedoel, maar hoe vertaal ik dit nu in het Engels? 'Half-assed' is wat te negatief, 'ad hoc' lijkt al een stuk beter (dank, Eelco). Maar er moet in het Engels toch net zo'n pakkende term te vinden zijn als 'houtje-touwtje'? Help mij om Karl nog verder te integreren (en verdien eeuwige roem).

p.s. E-mail als je wat weet, de comments doen het niet zo best.

UPDATE:
Armijn vroeg het een Australische vriend, die vervolgens aan kwam zetten met A band-aid solution
The American Heritage Dictionary of the English Language: Fourth Edition definieert 'band-aid' als:

A trademark used for an adhesive bandage with a gauze pad in the center, employed to protect minor wounds. This trademark sometimes occurs in print in figurative uses: “True welfare reform is being bypassed for Band-Aid solutions” (Los Angeles Times). “These measures are mere Band-Aids” (U.S. News & World Report).

Dit is wel de meest passende vertaling die ik tot nu toe heb gehoord.

Diesel

2005-05-26T15:54:00.000+02:00

Als ik een auto was, dan was mijn lichaam een dieselmotor. Nee, ik ben niet gek, maar dit geeft aan dat bij alles wat ik doe, ik niet snel op topniveau zit, maar daar uiteindelijk wel wil komen. Dit bleek al eens uit mijn depressieve loser-bericht een paar maanden terug. Inmiddels kan ik redelijk squashen, en win ik voldoende om statistisch gezien niet meer verdacht te zijn. Morgen weer, Rob, pow! pow!.

Om gemotiveerd te blijven, moet je jezelf met enige regelmaat weer eens in een underdogpositie plaatsen. Na het PhDays weekend 2005 en de ontdekking van een tafeltennistafel op een verlaten verdieping van ons instituutsgebouw leek me tafeltennis hier wel een mooie gelegenheid voor. Zojuist dus weer wat ballen van Tammo Jan om de oren gehad, maar ik kom tegenwoordig al in ieder geval tot de tien punten!

Volgens het boekje

2005-05-06T14:16:00.000+02:00

(Op aanraden van Tammo Jan het volgende verhaal, of: omdat blogs niet altijd over jezelf hoeven (moeten) gaan.)

Tijdens een tentamen op de universiteit van Cambridge vond enige jaren geleden de volgende conversatie plaats nadat een student aan de examinator vroeg om gebak en een glas bier:

Examinator: "WAT zeg je?"
Student: "Meneer, ik verzoek u om mij gebak en een glas bier te geven."
Examinator: "Het spijt me. Nee."
Student: "Meneer, ik verzoek u met klem om mij gebak en een glas bier te geven."

Hierop haalt de student een exemplaar van de vier honderd jaar oude "Laws of Cambridge" tevoorschijn. Hoewel de tekst geheel in het Latijn is, zijn de reglementen nog steeds van kracht. De student wijst de examinator op de passage waar staat:
"Gedurende tentamens is het de heren toegestaan te verzoeken om gebak en een glas bier."
De student accepteert cola en hamburgers als moderne vorm van deze versnaperingen en luid slurpend voltooit hij de rest van zijn tentamen.

Drie weken later ontvangt de student van de universiteit een boete van vijf pond wegens het niet dragen van een zwaard tijdens de tentamens.

Zouden er in Utrecht ook nog dergelijke oude geschriften zijn met rechten en plichten? We bestaan immers al eeuwenlang (officieel sinds 1636, om precies te zijn).

Het is natuurlijk een broodje-aap-verhaal, maar vooruit, ik heb smakelijk gelachen om de clou.
De "Laws of Cambridge" bestaan niet, maar er zijn wel "Statutes and Ordinances of the University of Cambridge", wie weet wat daar allemaal in staat uit oude tijden...

De Kleine Natuurkundige

2005-04-19T15:47:00.000+02:00

Op het VWO was natuurkunde toch wel mijn favoriete vak. Hoe toegepaster, des te beter, dus vooral klassieke mechanica sprak aan. Voor het praktisch schoolonderzoek onderzocht ik experimenteel het rendement van fietsdynamo's. Compleet met boormachine-aangedreven fietswiel, camerabeelden en elektrische schakelingen. Ik krijg nog steeds veel hits op die specifieke pagina van mijn site.

Op de universiteit wordt de natuurkunde uiteraard van een hoger niveau; je voert die dan ook niet zomaar meer 'in de achtertuin' uit. Niet zonder stralingspakken of enge transformatoren tenminste.
Afgelopen weekend werd de kleine VWO natuurkundige in mij onverwacht geprikkeld. Bij een bezoekje aan de radiosterrenwacht Westerbork kwam ik langs een demonstratieopstelling van de werking van communicatieschotels. Op een afstand van zo'n 50 meter stonden twee schotels van een meter of drie doorsnee:

De werking is eenvoudig en aan iedereen uit te leggen: wanneer je spreekt, 'waaieren' de geluidsgolven alle kanten op. De schotel kaatst ze precies parallel naar de andere schotel. Deze kaatst ze omgekeerd naar het centrale punt aldaar. In theorie komt alle geluid die 'jouw' schotel opving terecht bij de persoon aan de andere kant.

Wat mij enorm verraste was hoe ongelooflijk goed dit werkt. We hebben het hier echt wel over een flinke afstand, en zelfs fluisteren kon probleemloos door de ander verstaan worden!
Zonder enige elektronische versterking in de schotels, puur uitgekiend geometrisch kaatsen. Fantastisch. Als je in de buurt bent, ga er zeker heen (ook voor de radiotelescoop zelf en voormalig kamp Westerbork)

(Met dank aan Eelco voor de overzichtsfoto's.)