zondag, december 19, 2004

Ga zitten en luister...

Okee, hierbij alsnog de vertaling van m'n Hooverphonic-lofzang. Altavista's Babelfish gaf me een vliegende start bij het vertalen. Ok, bij deze dan:

Sit Down and Listen...


'Verbijsterd', ik denk dat dat het juiste woord is om te beschrijven hoe ik door het geluid van de Belgische trip-hop band Hooverphonic, met zangeres Geike Arnaert word geraakt. Info over de band op www.hooverphonic.com

Waarom verbijsterd? Ik ken het album 'Sit Down and Listen to Hooverphonic' al bijna een jaar inmiddels, Ik vond het 'wel mooi'. Een paar maanden geleden 'regelde' ik het album als MP3 op mijn PC, en luisterde het weer wat vaker. Vervolgens ging ik naar hun optreden in de Utrechtse Vredenburg, November 2004. Niet alleen vind ik dit muziektheater al heerlijk om naar toe te gaan, de band speelde ook nog fantastisch. Vrij standaard, nauwelijks improviserend, maar wel (super-)goed. Zo zuiver, de zang en de strijkers. Vorige week kocht ik het album op CD, voelt toch beter om de echte CD te hebben, niet de PC aan te hoeven zetten, het officiƫle boekje erbij.

'The World is Mine' en 'Sometimes' zijn niet slecht, maar ook niet mijn favorieten, de eerste maakt me een beetje zenuwachtig. Voor de rest is het album prachtig. De subtiele, kalme opening door 'Antarctica' en 'One', het oh-zo-lekker-langzame 'Jackie Cane'. '2 Wicky', dat is gewoon blues joh!, of jazz? goed... wat maakt 't uit. 'Frosted Flake Wood', een kinderverhaaltje dat wordt verteld. Het gevoelige 'Eden', en 'Vinegar and Salt' met mooi piano en strijkspel. 'Sad Song' en 'Someone', gewoon mooi. 'The Last Thing I Need Is You' is een levendig lied, ik wordt er wel opgewekt van (beetje jammer alleen, dat de menigte niet meezong 'Pa pa.. papapaaa' toen Geike dat vroeg).

Ik draai een album zelden twee keer of meer op een dag, maar met dit album heb ik daar geen moeite mee. 't Is gewoon mooi.

Oorspronkelijk wilde ik dit bericht aan de zangeres, Geike Arnaert wijden, maar ik realiseer me dat de musici, strijkers, piano, basgitaar en de rest, de muziek samen vormen. Maar toch: Geike is een elegante, ja mooie verschijning, maar bovenal heeft ze zo'n mooie, zuivere stem, van hoog naar laag. Zij kan probleemloos een heel nummer in haar eentje dragen (wat ze nagenoeg met 'Eden' deed, enkel pianobegeleiding, en ook min of meer met 'Frosted Flake Wood')

Ik moet de andere albums binnenkort ook maar eens proberen, maar ik vraag me af of het nog beter wordt dan dit.

(oh, bijna vergeten, ik vind Belgische vrouwen die Nederlands spreken zooo sexy, dus misschien ben ik wat bevooroordeeld over het live optreden ;-) )