dinsdag, maart 28, 2006

Skiën in het ongerepte

Dit jaar geen traditionele pisteskivakantie voor mij, maar ik ben een — vorig jaar uitgestelde — toerskitocht gaan maken. Deze 'Breite Krone-tour' werd georganiseerd door de toerskicommissie van de NSkiV. We zijn 6 dagen rondgetrokken in de Silvretta op de grens van Oostenrijk en Zwitserland.
Na een dagje inskiën in Ischgl zijn we in een uurtje door een sneeuwcat naar de Heidelberger Hütte gebracht. Deze hut uit 1889 mag wel een berghotel genoemd worden, met zo'n 150 slaapplaatsen. Wel op Lager gelukkig, dat heeft wel de juiste charme voor een tocht als deze.

Toerskiën was nieuw voor mij, wat houdt het precies in?
Je zit een week in onbevolkt gebied, trekt van berghut naar berghut (die in dit geval dus niet eens zo primitief waren)

Je doet alles op eigen kracht, dus ook het omhoog lopen naar bergtoppen.
Hiervoor heb je stijgvellen onder je ski's:

Vroeger gemaakt van zeehondenhuiden, nu kunstmatig (hopen we dan maar...)

Verbazingwekkend hoeveel grip je hebt met van die haartjes onder je ski's. De binding is dubbel uitgevoerd, zodat je net als bij langlaufen met losse hak kunt lopen:


Als een helling te steil wordt om gewoon een 'bochtje te lopen', moet je in 2 stappen 180 graden kunnen draaien, de Spitzekehre:

(het ziet er moeilijker uit dan het is)

Iedere dag start met de tocht richting een bergtop, netjes achter elkaar in het spoor:


Je komt door ongerepte gebieden, met onbeskiede sneeuw, we hadden ook geluk met het weer:


De meeste hutten lagen rond 2200 meter, dus na gemiddelde 800 hoogtemeters waren we op de top van 3000ers, met schitterende uitzichten:


De afdalingen door poedersneeuw waren uiteraard heerlijk, zelfs de 12kg rugzak viel daarbij nog mee. Het mooiste wat ik onderweg zag, was wel deze stomende gletsjer in de zon:


Een erg summier verhaaltje, maar het gaat om het idee. Meer foto's kunnen zijn te zien in de online fotogalerij.

Mocht je overigens overwegen ook in dit gebied langs hutten te trekken, de Heidelberger Hütte is absoluut aan te raden. Weliswaar groot, maar een heel gemoedelijke sfeer (Vertrauen gegen Vertrauen!). Ook best voor elkaar, maar een heel stuk minder sfeervol, echt als hotel aanvoelend, is de Jamtal Hütte. Dit berghotel is in 2000 van de grond af herbouwd na een verwoestende lawine. Tot slot, de Wiesbadener Hütte hangt een beetje tussen de twee voorgaande in. Ze hebben er wel lekkere Apfelstrüdl en Kaisersmarn...

De twee Bergführer die door de SkiToeren commissie geboekt waren, waren zeer kundig, en wisten de groep rustig door de week te leiden.